Jednym z detali, które mnie urzekły, jest tapicerka welurowa w kolorze granatowym. Na pierwszy rzut oka wydaje się trudna w utrzymaniu, ale okazało się, że welur jest zaskakująco praktyczny. Kurz nie osiada na nim tak łatwo jak na gładkich tkaninach, a ewentualne zabrudzenia usuwam wilgotną szmatką z mikrofibry. Do tego tapicerka welurowa świetnie tłumi dźwięki, więc kiedy wieczorem siadam na łóżku z książką, nie słyszę telewizora z salonu. Wybrałam odcień głęboki, prawie granatowy, bo pasuje do białych ścian i drewnianej podłogi. Przy okazji okazało się, że welur nie mechaci się nawet po częstym ścieraniu, co przyznam, było moją największą obawą.
Przez pierwsze tygodnie obawiałam się, że codzienne podnoszenie materaca będzie męczące. Okazało się jednak, że po kilku dniach weszło mi w nawyk. Rano, po pościeleniu łóżka, wrzucam do pojemnika poduszki dekoracyjne, które na noc lądują na krześle. Wieczorem wyciągam je z powrotem. Nie trzeba się schylać, nie trzeba klęczeć na podłodze. Pojemnik jest na tyle głęboki, że zmieściłam w nim dwie kołdry w letnich i zimowych wersjach, cztery komplety pościeli i zapasowy koc polarowy. To wszystko w jednym miejscu, bez tworzenia stosów na szafie. Kiedy przyjeżdżają rodzice, wystarczy, że wyciągnę dodatkową poduszkę i koc, a oni śpią wygodnie, nie narzekając na bałagan w pokoju.
Pamiętam, jak po narodzinach drugiego dziecka nasze 45 metrów zamieniło się w pole bitwy. Każdy klocek, każdy kubek nie na swoim miejscu generował chaos, a goście na noc lądowali na dmuchanym materacu, który o poranku trzeba było chować za szafą. Zaczęłam szukać rozwiązań, które pomogą ogarnąć przestrzeń bez generalnego remontu. I wiecie co? Kluczem okazało się nie magiczne powiększanie metrażu, tylko sprytne wybory mebli i organizacja stref. Dziś wiem, że mieszkanie dla rodziny z dziećmi może być funkcjonalne, jeśli tylko podejdziemy do tematu z planem.
Male metraże wymagają sprytnych rozwiązań, a meble do kuchni muszą być wielofunkcyjne. Kiedyś urządzałam kuchnię w bloku z lat 60., gdzie blat miał ledwie metr długości. Zamiast tradycyjnego stołu postawiłam wersalkę, która po rozłożeniu dawała miejsce do spania dla dwojga. Na co dzień służyła jako siedzisko, a pod spodem zmieściły się skrzynie na garnki i patelnie. Ważne, żeby wersalka miała solidny stelaz listwowy, bo wtedy materac nie odkształca się po latach. W małej kuchni każde krzesło czy taboret powinno mieć dwojakie zastosowanie. Nawet proste hokery mogą mieć schowek na drobiazgi, a stoły z wysuwanymi blatami to już standard.
W praktyce okazało się, że największym wyzwaniem jest znalezienie tapczanu, który spełni wszystkie funkcje naraz – wygodnego do spania, ładnego do salonu i pojemnego do przechowywania. Często bywa tak, że producenci oszczędzają na jednym elemencie, by obniżyć cenę. Dlatego zamiast kierować się promocją, robię listę priorytetów. Dla mnie najważniejszy był stelaż listwowy i materac piankowy o odpowiedniej gęstości, dopiero później kolor i design. Znalazłam model z mechanizmem DL i pojemnikiem na pościel w kształcie głębokiej skrzyni, który kosztował dwa tysiące trzysta złotych. Przez pierwszy miesiąc testowałam go codziennie – spałam, siedziałam, składałam i rozkładałam. I wiesz co? Po roku nadal jestem zadowolona, bo nie muszę wybierać między wygodą a estetyką. Pamiętaj tylko, żeby przed zakupem zmierzyć nie tylko długość i szerokość, ale także wysokość w stanie rozłożonym – czasem materac unosi się wyżej niż siedzisko, co bywa problematyczne dla niskich sufitów.
Mama zawsze powtarzała, że w małym mieszkaniu każdy centymetr jest na wagę złota. I miała rację. Zanim kupiłam to łóżko, trzymałam pościel w walizce pod łóżkiem, a gościnne ręczniki w kartonowym pudle w szafie. To był koszmar organizacyjny. Kiedy w końcu zdecydowałam się na mebel z pojemnikiem, okazało się, że zmieściłam tam nie tylko pościel, ale też letnie koce, zapasowe poduszki, a nawet śpiwory turystyczne. System jest prosty — wystarczy pociągnąć za uchwyt, a cała platforma unosi się na gazowych sprężynach. Nie trzeba przekładać materaca, nie trzeba niczego podnosić siłą. Nawet po ciężkim dniu w pracy, kiedy wracam zmęczona, bez problemu otwieram schowek i wyciągam czystą poszwę.
Największym problemem, z którym się zmierzyłam, był brak miejsca na pościel. Standardowa kanapa z funkcją spania często ma wąski schowek, do którego ledwo wciśniesz jedną poduszkę. Dlatego postawiłam na tapczan z pojemnikiem na pościel, ale nie takim byle jakim – sprawdziłam, czy skrzynia jest wyłożona filcem i czy ma solidne zawiasy. W praktyce okazało się, że najwygodniejszy jest mechanizm unoszenia siedziska do góry, który odsłania całą przestrzeń pod spodem. Wtedy mogę wrzucić nie tylko kołdrę z poduszkami, ale także zapasowe koce i letnie ubrania. Uważaj tylko na modele z cienką sklejką – po roku użytkowania zaczyna się uginać. Lepiej dopłacić do konstrukcji z płyty meblowej o grubości przynajmniej szesnastu milimetrów. I sprawdź, czy pojemnik ma wentylację, bo wilgoć z materaca może zniszczyć przechowywane rzeczy.
Group Admins
No Events
